Zonnebloem, 45e jaargang, nummer 2, juni 2008

Chantal zweert bij Pinkpop

‘Jammer dat er niet meer rolstoelers op de camping staan’

Het eerste wat Chantal zich voornam toen ze op haar 16^e in een rolstoel belandde was: Doen wat ze altijd deed. Daar hoorde Pinkpop ook bij. Inmiddels is ze een vast gezicht op het rolstoelpodium in Landgraaf. En, als één van de weinige rolstoelers staat ze steevast drie dagen op de festivalcamping. Als opwarmertje voor Pinkpop nodigden wij haar uit voor Pinkpop Classic.

Tekst: Manon van Wijnen, Broodtekst
Fotografie: Peter Venema

Roodverbrande huid, tatoeages en bikini’s: het is heet op Tweede Pinksterdag en de bezoekers van Pinkpop Classic zijn schaars gekleed. Schaduw is er amper te vinden op het terrein en veel mensen liggen te bakken in het gras. 

Het is de tweede editie van Pinkpop Classic. Op het programma vandaag: Janse Bagge Bend, Mothers Finest, Y&T, Fish, Manfred Mann’s Earth Band, Golden Earring en UB40. “Ik kom niet speciaal voor één van die bands”, vertelt Chantal (24). “De ‘echte’ bands komen toch met Pinkpop.” Chantal heeft al zo’n zes edities van het Rockfestival meegemaakt en ook dit jaar (30 mei t/m 1 juni) staat ze weer drie dagen op de festivalcamping. “Het is voor mij ideaal, ik woon hier vlakbij en dit terrein is dankzij de verharde stukken geschikt voor rolstoelers. Bij andere festivals is vaak alleen gras en dan heb je een probleem als het begint te regenen.” 

Zwarte tatoeage

Het is rustig vergeleken bij Pinkpop, vertelt Chantal terwijl ze tussen de mensen doorstuurt. En er zijn minder jongeren. “Bij Pinkpop loopt alles door elkaar, dat is zo leuk. Je komt de meest gekke figuren tegen.” Prompt komt er een bijna blote man voorbij met een blote bolle buik waarover hij een korte broek heeft gehesen, tot hoog in zijn taille. Vlakbij staat een oudere, gevulde vrouw in bikini die biertjes uitdeelt die ze tussen haar boezem heeft geklemd. Boven haar billen prijkt een grote zwarte tatoeage, die ik al vaker gezien heb vandaag bij vrouwen en steeds op dezelfde plek.

Chantal draagt ook zwart, tot de nagels aan toe. Ze houdt van gothicmetal. Haar favoriete bands zijn Epica, After Forever en The Crüxshadows. “Epica en After Forever hebben ook op Pinkpop gestaan, dat was de mooiste editie van allemaal", lacht Chantal. Dit jaar verheugt ze zich op Metallica, Rage against the machine, SAT2D, Moke, Alanis Morisette en Counting Crows. “Normaal sta ik op het rolstoelpodium”, wijst ze. Vandaag is er één rolstoelpodium, waarop zo’n vijftien rolstoelers zich verzameld hebben, de andere rolstoelers staan, net als Chantal, her en der in het gras.

Flauwvallen

De eerste keer dat Chantal naar Pinkpop ging, liep ze nog. “Mijn klachten begonnen op mijn twaalfde tijdens een scoutingkamp. Ik was moe, had het koud terwijl het warm was en viel steeds flauw, waarna ik uren wegbleef. Eerst dachten ze aan griep, later een hersentumor.” Van deze spannende periode kreeg Chantal niet veel mee, zo ziek voelde ze zich. De doktoren kwamen er niet uit en Chantal ging naar huis met het advies niet meer te sporten, vanwege het flauwvallen. Wat er aan de hand was, werd pas duidelijk toen ze zeventien was.

“Ik ging met mijn ouders naar een infectiearts in Nijmegen, omdat mijn moeder vermoedde dat ik de ziekte van Lyme had. Die arts concludeerde dat alle symptomen – spierzwakte, haaruitval, vermoeidheid, concentratieproblemen, slechter zien – inderdaad in die richting wezen. Waarschijnlijk heb ik, net als veel van mijn groep, een tekenbeet opgelopen tijdens dat scoutingkamp. Alleen heb ik dat niet gemerkt. De bacterie heeft zich genesteld in mijn hoofd en afhankelijk van mijn immuunsysteem wordt hij sterker en zwakker. Wat ik kan wisselt daardoor ook, ik ben bedlegerig geweest, maar heb ook perioden kunnen lopen.”

Chocoladeworkshop

Om lotgenoten te waarschuwen maakte Chantal de website www.teekcare.nl. “Er was in die tijd bijna geen informatie over te vinden op internet, terwijl je, als je er vroeg bij bent, kunt voorkomen dat je in een rolstoel komt.”

Later begon Chantal de stichting ‘Onbeperkt vrij’( www.stichtingonbeperktvrij.nl ), waarmee ze de integratie tussen mensen met en zonder beperking wil bevorderen. “Ik heb altijd regulier onderwijs gevolgd en had vrienden uit beide groepen. De meeste mensen met een beperking hebben dat niet, dat wil ik veranderen door samen leuke dingen te doen, zoals naar een café, een chocoladeworkshop of karaoke.” Chantal en haar vriend Mike (26), een spw-student die vandaag mee is als verzorger, geven het goede voorbeeld. Ze zijn drie maanden samen en plagen elkaar voortdurend. “We hebben elkaar ontmoet via msn”, lacht Chantal. “Ik viel voor zijn spontaniteit, zijn ogen en dat hij me alles zelf laat doen.” Een aantal van haar vrienden met een beperking komt ook een dagje naar Pinkpop. “Ze durven het kamperen niet aan. Het klopt dat de camping minder rolstoelvriendelijk is dan het terrein. Ik pas daar niet in de rolstoel-wc en als ik mijn stoel wil opladen kom ik niet over de drempel bij het Rode Kruis. Je moet zorgen dat je alles goed geregeld hebt, daarom heb ik altijd een verzorger bij me. Vorig jaar lukte het mijn zorgverleenster niet om de tent op te zetten, lopen er vier meiden langs die spontaan gaan helpen. Dat is Pinkpop!”

Meer lezen over Chantal? www.channie.nl

Chantal schrijft ook voor Zonnebloem Linq, de jongerenpoot van de Zonnebloem voor mensen tussen 18 en 45 jaar: www.zonnebloemlinq.nl (klik door naar Geleen)