Met rolstoel de kroeg in
Het is eng. Met een lichamelijke, chronische of psychische beperking de kroeg in. Anderen praten niet mét je, maar óver je. Tijd voor verandering, vindt Stichting Onbeperkt Vrij. Sinds een jaar brengt zij jongeren met en zonder beperking bij elkaar.
door Hanneke Drohm
Eén keer per maand zijn ze te vinden bij café Picasso in Geleen. Niet alleen om een pilsje te drinken, maar ook om de integratie tussen jongeren met én zonder handicap te bevorderen. Dat is erg belangrijk, vertelt bestuurslid Roderik Daemen (27) uit Sittard. "Ik merk dat jongeren met een handicap vaak niet uitgaan, omdat ze vreemd worden aangekeken of het gevoel hebben dat over hen heen wordt gepraat. Veel van hen zijn eenzaam en daar proberen we iets aan te doen." Daemen is zelf spastisch en zit in een rolstoel. "Maar ik wil ook graag als een normaal mens gezien worden." Samen met onder meer Chantal Geilen (ook 'rolstoeler') richtte hij de Stichting Onbeperkt Vrij op. "Eerst wilden we oplossingen vinden voor ontoegankelijke uitgaansgelegenheden, maar met een grote groep staan we sterker. Daarom zijn we eerst begonnen met het weghalen van de kloof tussen mensen met en zonder beperking."
Precies één jaar geleden startte de stichting met haar activiteiten. Naast de inloopavond bij Picasso organiseren de jongeren ook zelf bijeenkomsten: bijvoorbeeld een workshop chocola maken, een eetfestijn en binnenkort een speurtocht. "Toen we begonnen zei iedereen dat het ons nooit zou lukken om ook gezonde jongeren mee te krijgen", vertelt Chantal Geilen (24) uit Geleen. "Maar het is wel gelukt." Eenderde van de vaste deelnemers heeft geen beperking. Van heinde en verre komen jongeren om mee te doen. "Zelfs uit Eindhoven, Maasbree en Neer", klinkt het trots.
Volgens Chantalle Bork (28) uit Heerlen merk je tijdens de activiteiten nauwelijks dat mensen een handicap hebben. "Zelf heb ik een nonverbale leerstoornis. Maar daar hebben we het nooit over. Hoogstens hoor je de vraag of iemand een nieuwe rolstoel heeft, maar dat is net zo gewoon als de vraag of een truitje nieuw is. De handicap is niet belangrijk." Praktisch alle mogelijke activiteiten zijn uitvoerbaar met de groep volgens de jongeren. "Als iets minder goed gaat, geven we dat door aan de deelnemers", zegt Geilen. "Vaak is er dan wel een mouw aan te passen. Bovendien helpen we elkaar. Iemand met een psychische beperking kan prima een rolstoel duwen." Ook Geilens hulphond in opleiding Djuna is bij elke acitiviteit van de partij.
Tegen één probleempje loopt de stichting wel aan: voor acht rolstoelen is lang niet overal ruimte. De uitvalsbasis van de stichting, een gebouw van de parochie Oud-Geleen, is na een jaar al te klein aan het worden. "We zijn dringend op zoek naar een nieuwe ruimte", vertelt Daemen. "Maar zo gemakkelijk is dat niet", vult Geilen aan. "Het gebouw moet toegankelijk zijn voor rolstoelen, er moeten taxibusjes kunnen stoppen en er moet een aangepast toilet zijn." Dat aangepaste toilet is overigens ook de reden dat de inloopavonden van Onbeperkt Vrij bij Picasso op donderdag zijn. "Het toilet in het café is aan de krappe kant voor een elektrische rolstoel", zegt Geilen. En dus wordt geplast bij de Hema. "We moeten nog kijken hoe we het doen als de koopavonden naar vrijdag worden verplaatst."
Zaterdag om 19.00 uur wordt het éénjarig jubileum gevierd. "Natuurlijk ook bij Picasso", lacht Daemen. "Dat is onze stamkroeg." Ook nieuwsgierige jongeren die nog niet eerder hebben meegedaan, zijn dan van harte welkom. "We willen nog groter groeien", zegt Bork. Als jongeren niet alleen durven te komen, mogen ze ook familie of vrienden meebrengen. "En daarna zien we ze vast vaker terug."