‘Tijdens mijn pubertijd kreeg
ik de ziekte van Lyme. Daardoor kwam ik in een rolstoel terecht. Een
aantal vrienden heeft me toen laten vallen, maar gelukkig heb ik daar,
voornamelijk via internet, weer nieuwe voor teruggekregen. Echte
vrienden, waar ik veel mee onderneem. Naar de Efteling bijvoorbeeld, als
ik ergens niet zomaar in kom tillen ze me gewoon. En als ik bij iemand
blijf logeren, helpen ze me even in mijn pyjama.’
Afstand
‘Ik heb mijn vriend Sander leren kennen via een chatmeet van de fans
van After Forever. Hij woont in Renkum en ik in Geleen: dat betekent
voor mij 3 uur reizen. Door gehannes met mijn rolstoel mis ik regelmatig
mijn treinoverstap. Maar dat weerhoudt me niet van reizen. Al blijft het
spannend of er wel iemand bij mijn bestemming staat om me uit de trein
te helpen. Ik heb al heel wat trajecten onvrijwillig gezien...’
Relatie
‘Weet je dat er weinig bekend is over relaties tussen mensen met en
zonder handicap? Terwijl ik zelf heb ervaren dat je veel meer met
praktische zaken rekening moet houden dan anderen denken. Dat geldt voor
beide partners: ik heb geleerd Sander om hulp te vragen en te accepteren
dat hij me tilt en omkleedt en dergelijke. Hij heeft geleerd te
accepteren dat hij dan moet bijspringen en wat hij dan moet doen.’
Toekomst
‘We zien elkaar alleen in de weekenden en ondernemen dan vaak iets.
Wandelen, naar Zandvoort, bioscoopje pikken en concerten bezoeken. We
zijn beiden dol op muziek, voornamelijk Gothic. Daarnaast zien we onze
vrienden vaak. We denken ook aan later: kinderen krijgen en samenwonen.
Ja, dat kunnen wij ook gewoon doen!’
‘Soms maak ik me nog wel eens kwaad, vooral als mensen tegen Sander
praten in plaats van tegen mij en ik niet op het gesprek in kan breken.
Maar dat is iets wat iedereen moet leren. Ook als ik spastisch ben of in
een rolstoel zit of blind ben of weet ik wat voor handicap, ik ben een
mens. De meeste mensen doen normaal tegen me, daar ben ik blij om.’ |
